Moore Bacon!

A play of light reveals a naked body, floating in a dark space. The body is torn apart and assumes impossible shapes: it stretches, contracts, and bursts apart, only to subsequently present itself to us in a new shape. Moore Bacon! constantly tricks the spectator’s eye. Every perception is an act of creation, with textures, shapes and colours sooner existing in the viewer’s own imagination than being a reflection of what is actually happening on stage.

Read more

“Tijdens een wandeling keek ze eens in de verte en vroeg: ‘Wat is dat daar voor een wit, lief dorp?’ Het was geen dorp, het waren palen langs de weg. Karel kreeg met haar te doen vanwege die zwakke ogen.” - Milan Kundera, Het boek van de lach en de vergetelheid

De afgelopen twee jaar maakten Bosse Provoost en Kobe Chielens Wezend leven (2014) en Moore Bacon! (2015), twee voorstellingen waarin het lichaam aan een spel met licht onderworpen wordt. Licht op scène wordt ingezet als verf op een doek. In Wezend leven zochten ze hoe licht een lichaam als ‘heilig vlees’ of ‘dood vlees’ kan tonen, geïnspireerd door Hans Holbein De Jonge’s schilderij Der Leichnam Christi im Grabe (1522), waarin Jezus wordt afgebeeld als een kadaver in een tombe. De titel Moore Bacon! verwijst naar het werk van beeldhouwer Henry Moore en schilder Francis Bacon.
In Moore’s Reclining Figures zit de zoektocht naar de grens tussen lichaam en ‘landschap’ vervat: het lichaam waar we ons empathisch toe verhouden en anderzijds ‘het landschap’: de schoonheid van de materie en vorm an sich. Bacon’s werk bevat vrijwel altijd de menselijke vorm die geleid wordt door de wetmatigheid van de verf, waardoor het lichaam vaak als amorf, verscheurd en unheimlich ervaren wordt. Waar Moore en Bacon met dood materiaal werken, en dus naar het lichaam toe, vertrekken Bosse en Kobe vanuit het lichaam en dus richting het landschap/het amorfe/de materialiteit.

“In dit armzalige kabinet van duister, licht en schaduw is meer mogelijk dan we konden vermoeden. Er blijken geen conceptuele denkers aan het werk, maar dartele geesten voor wie elke inval een plaats kan krijgen, mits hij de bijzondere kwaliteiten van de verschijning heeft. Het associatieve hoeft zich niet te laten vangen in een kader. Deze voorstelling verdraagt geen systeemanalyse, omdat er geen systeem is. Er zijn geen uitgangspunten waartegen kan worden gezondigd. Het maakt Moore Bacon! lichter en vrolijker, kinderlijker dan haar suggestie van diepte en zwaarte ons soms wijsmaakt.” Bart Meuleman over Moore Bacon!

“Luid applaus voor de maturiteit en de originaliteit van de makers. Moore Bacon! is een unieke en onvergetelijke ontmoeting tussen performance en beeldende kunst.” - Bieke Purnelle in TAZette, 3 augustus 2016

“Bosse Provoost en Kobe Chielens brachten ongetwijfeld de meest affe en gefocuste voorstelling binnen de selectie jong theater. Moore Bacon! neemt twee grote kunstenaars als inspiratie en dat houdt een groot risico in, maar ze halen die lat moeiteloos. Organisch lichaam en object, donker en licht, zwaarte en lichtheid, stilte en geluid worden ingezet in intrigerende bewegende tableaus. Meer dan louter vormstudie is er niet alleen nagedacht over hoe je iets op scène zet, maar ook en vooral wordt er op slimme wijze geanticipeerd op hoe de verbeelding van een toeschouwer werkt. Moore Bacon! is een ongelofelijk sterke voorstelling.” - uit juryverslag TAZ

“De verbeelding heeft aan deze Moore Bacon! een vette kluif, maar welk wezen er ook verschijnt, het lijkt steevast te lijden onder een existentiële toestand van angst en verwarring. De humor die wel degelijk in Moore Bacon! steekt is van een tragische soort, ze herinnert aan de gitzwarte zelfspot van de Russische absurdist Daniil Charms, of aan het grafische signatuur van Monty Python – denk aan de grote voet die met een onverschillig ‘pffft’ alles onder zich vermorzelt. Er zit niets anders op dan te lachen, al zijn deze wezens grappig en zielig tegelijk.” - Evelyne Coussens in theaterkrant.nl ****

Direction Bosse Provoost | performance Kobe Chielens | visuals Chantal Pollier | dramaturgical advice Bauke Lievens | technique Abel Provoost, Geert Belpaeme | with thanks to Art Centre BUDA, CC De Grote Post, Kunstencentrum De Werf, Geert Belpaeme, Koenraad Vandersyppe