My Life with the Tree

de botanica van het verlangen

Iets willen: dat is wat het leven voedt en vooruit stuwt. Het maakt dat je dromen hebt waarvoor je wil zwoegen en ploeteren. Maar hoeveel mag er sneuvelen om je doel te bereiken? De theatermaakster Alexia Leysen (1988) onderzoekt in My Life with the Tree de mechaniek van het verlangen, langs de omwegen van de verbeelding en met de poëzie van het antispektakel.

Lees meer

Een ode aan het mooiste en tegelijk meest tragische mechanisme in de mens. Want iets willen: dat is wat het leven voedt en vooruit stuwt. Het maakt dat je dromen hebt, en je bent verdomme bereid ervoor te zwoegen en te ploeteren. Maar hoeveel mag er sneuvelen om uw doel te bereiken? En willen we wel echt wat we denken te willen?
Geïnspireerd op een miniatuurkunstwerk van Frank Kunert en de condition humaine volgens Schopenhauer, creëert BRUT – het jonge collectief rond Greet Jacobs en Alexia Leysen – een eigenzinnige wereld die schommelt tussen fantasie en hyperrealisme.

My Life with the Tree is een beeldend onderzoek naar de mechaniek van het verlangen, langs de omwegen van de verbeelding en met de poëzie van het antispektakel. Brut is een jong theatercollectief waarvoor de scenografie steeds even belangrijk is als het verhaal dat verteld moet worden.

Alexia Leysen werd met het concept van My Life with the Tree de winnaar van de Dioraphte Cement Prijs 2016. De jury schreef: “In het voorstellingsconcept My Life with the Tree komt sterk naar voren dat vorm en inhoud samen komen in een omgeving. Vanuit de filosofische gedachte over de menselijke conditie van verlangen, vervulling, verveling en vernieuwd verlangen, geïnspireerd door spannend werk van twee beeldend kunstenaars, komt Leysen tot een poëtisch concept dat sterk tot onze verbeelding spreekt.”

BRUT maakt visueel prikkelende voorstellingen waarbij de verwondering centraal staat, met verhalen over zoekende zielen, balancerend tussen humor en melancholie. De scenografie, die steeds zweeft tussen surrealisme en hyperrealisme, is allesbepalend. Voor Ketchikan (2013) was dat een onherbergzaam landschap (met een klein schamel hutje in het mistige water), waarin spelers en toeschouwers samen zijn beland. In Mieren Slapen Nooit (2011/2015) trad je binnen in een van vloer tot plafond met kranten bedekte ruimte: je stapte er binnen in de wereld van het personage waaraan geen ontsnappen mogelijk lijkt. Schoonheid en beklemming kunnen hand in hand gaan…

regie Alexia Leysen ǀ spel Geert Belpaeme | techniek Niels Antonissen ǀ decor Kristof Morel ǀ productie d e t h e a t e r m a k e r ǀ coproductie Villanella, Festival Cement ǀ coach Willy Thomas ǀ met dank aan Stad Antwerpen, Troubleyn, Toneelhuis